28, జూన్ 2017, బుధవారం

నీ కోసం

ప్రతి రాత్రి ..
నీ రూపం 
కలతో పాటు కరిగిపోతుంది 
అనుకుంటా కానీ 
ప్రతి రోజు కొత్త కాంతులతో 
ఉదయించే భానుడల్లే 
కొత్త పులకింతలేవో
మనసులో రేగుతూ 
ఉంటాయి..
పదే పదే 
ఇంకా తడి ఆరని 
నీ తలపులు ఎదలో
మెసులుతూనే ఉంటాయి..

గాలిలో వచ్చే
గులాబీల సువాసన 
ఇంకా నీ రాకని 
తెలుపుతూనే ఉంటాయి..
వెన్నెల రాత్రులు 
నీ కోసం వేచి చూస్తూనే ఉంటాయి.. 
మనం కలిసింది 
ఒక్క మారే అయిన..
ఎందుకో 
నీ జ్ఞాపకాలు
మనసు పందిట్లో 
పొదరిల్లులా 
అల్లుకుపోయాయి...

ప్రియా! నువ్వక్కడ 
నేనిక్కడ 
కలిసేది ఎప్పుడో, ఎక్కడో 
అయిన క్షణం కూడా 
నిలవలేెను నీ తలపు లేనిదే
నా బ్రతుకనేదే లేదు 
నువ్వు లేనిదే..
నా జీవితమే నువ్వు అయినపుడు..
దూరాలు భారం కాదు ప్రియా!

రేణుక సుసర్ల

చిన్నారి ఇక లేదు


కొందరి నిర్లక్ష్యం ఒక చిన్నారి నిండు ప్రాణం తీసింది..
అమ్మా అనే
నా ఆర్తనాదం
లోకానికి 
వినిపించనులేదు..
అక్క, నాన్న
కనిపించను లేదు
తల తిప్పి చూస్తే
రాక్షస కోరల్లా
మట్టి పెళకలు..
చుట్టూ చీకటి..
ఎండి పోయిన
ఎడారిలా నా గొంతు..
ఆగిపోతున్న శ్వాస..
నిర్జీవమవుతున్న
నా శరీరం..
కడుపులో చెల రేగిన
ఆకలి మంటలు...
కానీ గొంతు పెగలటం
లేదు..
ఒక్క మారు నువ్వు,
నాన్న, అక్క
గుర్తొచ్చారు అమ్మా!
నాకు మళ్ళా నీ చేతి గోరుముద్దలు
తినాలని ఉంది..
నీ వడిలో ఆదమరిచి
నిదుర పోవాలని ఉంది
నాన్న తో రోజు పొలం కి వెళ్లాలని ,
అక్కతో ఆట
లాడలని ఉందమ్మా !
ఇలా దోబూచు లాడుతూ
మీకు ఎవ్వరికి
కానరాకుండ
పాతాళ గర్భంలో
భూదేవి వడిలో
నిదుర పోవాలని
లేదమ్మా!
అమ్మా నన్ను
నీ దగ్గరకు చేర్చమని
ఆ దేముడితో చెప్పమ్మా!
చివరికి దేముడే
గెలిచాడమ్మ నన్ను
తన వడిలోకి
చేర్చుకున్నాడమ్మ..😔
నా స్నేహితురాలు Padmaja Savana ఆవేదనతో రాయమంటే రాసినది...

సిన్నదాన... సిన్నదాన


చిన్న దాన ఓసి చిన్న దాన
మనసు పడితినే నీ మీద
నిను
సూస్తూ ఉంటే మనసులో
గుబులవుతాది
గుండె లబుకు లబుకు
అంటాది..
బుగ్గ మీద సిటికెయ్యాలని
ఉంటది..
నీ తలలో మల్లెలు తురమాలని
ఉంటది..
సిన్నదాన ఓసి సిన్నదాన
మనసు పడితినే నీ మీద
సందే పొద్దులో సైకిల్ మీద
సంతకు ఎట్టుకెళ్లాలని
ఉంటది
సీర, రయిక కొని ఇయ్యాలని
ఉంటది
రంగు,రంగుల గాజులు తొడగాలని
ఉంటది..
నీ సన్నటి నడుం మీద సక్కిలిగింత ఎట్టాలని
ఉంటది..
సిన్నదాన ఓసి సిన్నదాన
మనసు పడితినే నీ మీద
నీ మేను నిండా నగలు తొడగాలని
ఉంటది..
నీ కోసం కారు, బంగ్లా కొనాలని
ఉంటది..
నీ మెళ్ళో తాళి కట్టాలని
ఉంటది
పొద్దుకాడ నీ వడిలో సేద తీరి కళ్లల్లో
మత్తుగా సూడాలని
ఉంటది..
నన్ను లగ్గం ఆడే మరదలా
నీ మావని నేనే నే
మనసు పడితినే నీ మీద

25, జూన్ 2017, ఆదివారం

కవి...

ఇప్పటివరకు రోజుకి ఒకటి చెప్పున ఈ రోజుకి నాది శతకం పూర్తయింది..ఇంతవరకు తమ కామెంట్స్, likes తో నన్ను ప్రోత్సహించిన అందరికి పేరు పేరున ధన్యవాదాలు🙏
నా కవితలకు తన చిత్రాలతో రూపం ఇచ్చిన మధుకి ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు.
నా 100 వ కవిత

కవి...

ఒరే తమ్ముడు...
అంకెలు మారాయి,
క్యాలెండర్ లో
పేజీలు తిరిగాయి
కాలాలు మారాయి
కానీ
మనిషి ఆలోచనలు
మారలేదురా
వీళ్ళింతేరా..
నిండా అనుభవించని
బాల్యాన్ని
సొమ్ము చేసుకునే
వాళ్ళురా
పేదరికాన్ని పరిహాసం చేసేవాళ్ళురా..
ఆడతనాన్ని
వంచించే వాళ్ళురా..
దగాకోరులు, దుర్మార్గులు
వీళ్ళింతేరా...
ఒరే తమ్ముడు..
నువ్వు మటుకు
మారకురా..
నీ కలానికి
పదును పెట్టి
మనసుతో స్పందించి
ఆవేశ జ్వాలని
పుట్టించు
ఆక్రన్దన
అలల ఘోష
వినిపించు
ప్రేమ జల్లులు
కురిపించు
ఆక్రోశం వెలిదీసి
ఖడ్గాని గా
మరల్చు...
నీ రాతలతో
ప్రతి మనిషిలో
ఆలోచన పుట్టించు..
నిశ్శబ్ధపు సవ్వడిలో
కూడా అర్ధాలు
వినిపించు
నీ అక్షర జ్ఞ్యానంతో
ప్రతి మనసులో
చిరుదీపం వెలిగించు..
ఓ కవి...
నువ్వు రాత్రి కూడా
ఉదయించే
ఒక సూరీడివిరా..

మనిషి తీరు

ఎన్ని మార్లు వెన్నుపోటు పొడిచిన
ఎన్ని ఛీత్కారాలు ఎదురైన మారదు ఈ పిచ్చి మనసు..
ఎందుకో ఆ ఆరాటం అందరూ
నా అనే భావన...
అయిన ఎవర్ని అని 
ఏమి లాభం?
ఈ కష్ట నష్టాల
కసాయి ప్రపంచంలో
ఎవరి కష్టం వారిదే..
ఎవరు ఆదుకుంటారు?
ఓదార్పు కోసం ఎదురు చూస్తే నిట్టూర్పుల నిరీక్షణలే ఎదురవుతాయి..
కారుణ్యమెరగని కష్టం
కన్నెర్ర జేస్తే కలికాలం అని సరిపెట్టుకొని నీతి వాక్యాలు వల్లించుతారు తప్ప
ఎవరు ఆదుకోరు...
తోడుగా ఉన్న వారే ఆపదవస్తే
మంచితనానికి ముసుగు
కప్పు తారు..
చీకటి వీధుల్లో నీ నీడే నిన్ను వదిలేసినప్పుడు
మనిషి ఎంత ?
మనసెంత?..
కానీ ప్రతి ఓదార్పు కోరే హృదయానికి నే ఉన్న
అంటోంది నా ఈ
మూగ మనసు..
రేణుక సుసర్ల

23, జూన్ 2017, శుక్రవారం

నేను..

నేను..
వినీల ఆకాశంలో ఎగిరే
స్వేచ్ఛ విహంగానిని..
నా జీవితపు పూదోటలో
విరించే కుసుమాన్ని..
అనురాగ, రాగాలు పండించే
ఆనందపు హరివిల్లులో
శ్వేత వర్ణాన్ని..
నమ్మకానికి ప్రతిరూపంగా నిలిచే
మంచి స్నేహాన్ని..
వికటపు ఆలోచనలతో ఉన్న మనసులకి దహనం చేసే కార్చిచ్చుని...
సుమధుర కావ్యాలు పండించే
సాహిత్య ప్రపంచంలో
ఒక బీజాక్షరాన్ని..
అమ్మ, నాన్నల
ఆత్మాభిమానాన్ని...
తోబుట్టిన వాళ్లకు ఒక
మంచి నేస్తాన్ని..
నా మగని జీవిత రధ సారధిని..
నా కన్న పిల్లలకు అనుక్షణం కాపాడే కనురెప్పని..
నన్ను నన్నుగా ప్రేమించే ప్రతి ఒక్కరికి
నేను ఒక
ఆత్మస్థైర్యాన్ని...
రేణుక సుసర్ల..

ఎదురుచూపు

కళ్ళల్లో చెరిగి చెరగని
కాటుక రేఖలా
ఆశ, నిరాశల మధ్య..
నీ రాక కోసం నిరీక్షణ..
నువ్వు లేని ప్రతి క్షణం
నీతో గడిపిన క్షణాలు
గుర్తుచేసుకుంటూ...
మవునంగా హృదయం
రోదిస్తూ ఉంటే..
అస్తమిస్తున్న సూరీడు
మరల తిరిగి వస్తా
అని
అభయమిస్తున్నట్టు
ఎక్కడో
మనసుకి ఊరట..
కానీ
నీ రాక ఎడారిలో
ఎండమావులు అని తెలిసి
భారంగా నిట్టూరుస్తు
ఉంటే
వెన్నెల వెటకారంగా నవ్వింది..
వీచే గాలి వింతగా విస్తుపోయింది...
నువ్వు తనకిచ్చింది ప్రేమ అయితే నీకు మిగిలింది
ఆవేదనే కదా అని ...
కాలం వెక్కిరించింది...
రేణుక సుసర్ల

మనసు పాట

నీ ధ్యానంలో ములిగినంతసేపు, మనసులో గుసగుసలకి తావేలేదు.. వికసించిన పూలని చూస్తునంతసేపు, పరిమళాల సువాసన ధ్యాసే ఉండదు.. మౌనాన్నీ పెదవి మోసి...